Dłutowanie Struganie Przeciąganie
Dłutowanie
Dłutowanie to rodzaj obróbki mechanicznej, w której element obrabiany jest umocowany w uchwycie na stole dłutownicy, zaś narzędzie wykonuje ruch posuwisto – zwrotny, ścinając przy każdym przebiegu roboczym niewielką warstwę materiału.
Ruch roboczy w zależności od budowy dłutownicy może odbywać się w pionie lub rzadziej w poziomie. Ruch przedmiotu i narzędzia następuje w prostopadłych osiach. Stół dłutownicy może wykonywać ruch posuwowy w osiach X i Y może być dodatkowo wyposażony w podzielnicę do wykonywania podziałów – jak dla wielowypustów wewnętrznych, kół zębatych o zazębieniu wewnętrznym.
W technologii dłutowania można w detalu wykonać: wielowypusty wewnętrzne, uzębienie wewnętrzne, rowki pod wpusty, rowki pod kliny, kanały wzdłużne i inne.
Struganie
W struganiu ruch narzędzia i przedmiotu występuje na tej samej linii. Z tego powodu struganie jest doskonale dopasowane do obróbki powierzchni płaskich. Noże strugarskie budową bardzo przypominają klasyczne jednoostrzowe noże tokarskie, znoszą jednak większe obciążenia.
W obróbce wyróżnia się struganie poprzeczne i wzdłużne. W struganiu wzdłużnym porusza się głównie stół strugarski z zamocowanym przedmiotem, a narzędzie realizuje ruch posuwowy. W struganiu poprzecznym główny ruch roboczy realizuje narzędzie, przedmiot wykonuje ruchy posuwowe. Struganie wzdłużne jest stosowane do obróbki długich przedmiotów lub kilku przedmiotów mocowanych szeregowo na stole. Struganie poprzeczne dotyczy obróbki przedmiotów krótkich, głównie w produkcji jednostkowej.
Warto zaznaczyć, że tzw. struganie pionowe to inaczej dłutowanie. Dlatego obydwie operacje często są traktowane łącznie. Największą wadą strugania jest ograniczona wydajność i stosunkowo niska prędkość obróbki z uwagi na jałowy ruch powrotny narzędzia. Struganie i dłutowanie najczęściej wykonuje się w produkcji jednostkowej, w produkcji seryjnej i masowej zastępuje się je wydajniejszymi obróbkami np. frezowaniem.
Przeciąganie
Przeciąganie to obróbka skrawaniem w której używa się specjalnego wieloostrzowego narzędzia nazywanego przeciągaczem. Przedmiot obrabiany zwykle jest nieruchomy, ruch roboczy wykonuje przeciągacz. Ostrza przeciągacza są tak uformowane że każde zbiera po kolei bardzo cienką warstwę metalu z przedmiotu obrabianego, dzięki czemu powierzchnia może osiągnąć wysoką dokładność wymiarową i niską chropowatość. Jest to wydajna metoda obróbki.
Może być używana do obróbki otworów o skomplikowanych kształtach – przeciąganie wewnętrzne. A także do formowania powierzchni zewnętrznych płaskich i kształtowych – przeciąganie zewnętrzne.
Odmianą przeciągania jest przepychanie, różnią się kierunkiem działa siły roboczej na narzędzie. Przeciągacz jest ciągnięty za część chwytową, zaś przepychacz wpychany w obrabiany otwór.
Zaletą przeciągania są: duża wydajność obróbki, duża dokładność, proste i tanie obrabiarki. Wadą skomplikowane i kosztowne narzędzie, często wykonywane na indywidualne zamówienie.
